Waarom haten ze ons?

Het moet maar eens hardop worden gezegd: vrouwen in Arabische landen worden gehaat, schrijft Mona Eltahawy. Ze zijn meer dan een maagdenvlies en een hoofddoek, zoals Arabische mannen lijken te denken. De Arabische Lente heeft de positie van de vrouw niet verbeterd.

In de verhalenbundel In de verte een minaret begint de Egyptische schrijfster Alifa Rifaat (1930-1996) haar verhaal met een vrouw die tijdens de seks onbewogen blijft, terwijl haar man zich uitsluitend richt op zijn eigen genot. Zoals haar man haar een orgasme ontzegt, onderbreekt de oproep tot het gebed het zijne. De man gaat de kamer uit. Na de afwas verliest de vrouw zich in het gebed en kijkt ze van het balkon over de straat uit. Ze onderbreekt haar mijmering om plichtsgetrouw koffie voor haar man te zetten. Als ze naar hun slaapkamer gaat om hem ter plekke in te schenken, zoals hij het graag heeft, ziet ze dat hij dood is. Ze geeft hun zoon de opdracht om de dokter te halen. „Ze ging weer naar de woonkamer en schonk de koffie voor zichzelf in. Ze was verbaasd hoe kalm ze was”, schrijft Rifaat.

In drieënhalve bondige pagina’s schetst Rifaat een drie-eenheid van seks, dood en religie die als een bulldozer dwars doordringt door elke ontkenning en rechtvaardiging van de vrouwenhaat in het Midden-Oosten. We kunnen het niet mooier maken dan het is. Ze haten ons niet om onze vrijheden, zoals het vermoeide Amerikaanse cliché na 9/11 luidt. We hebben geen vrijheden omdát ze ons haten, zoals deze Arabische vrouw zo krachtig verwoordt. Ja: ze haten ons. Dat moet worden gezegd.

Sommigen vragen zich misschien af waarom ik hier nu over begin, op een moment dat de regio in opstand is gekomen – niet gevoed door de gebruikelijke haat tegen de Verenigde Staten en Israël, maar door een gezamenlijke wens tot vrijheid. Moet iedereen niet eerst grondrechten krijgen voordat vrouwen een bijzondere behandeling eisen? Wat heeft ons geslacht, en trouwens ook seks, te maken met de Arabische Lente? Ik heb het niet over seks in donkere hoekjes en afgesloten slaapkamers. Samen met de andere, meer in het oog springende tirannieën die deze regio van de toekomst afsnijden, moet een heel politiek-economisch systeem – dat de helft van de mensheid behandelt als dieren – worden vernietigd. Zolang de woede over onderdrukkers in presidentspaleizen niet naar woede over onderdrukkers in onze straten en huizen verschuift, is de revolutie nog niet eens begonnen.

Lees verder*

* Omdat het artikel afkomstig is uit de beveiligde databanken van de HvA, staat het artikel op Intranet.
Inloggen met je eigen gebruikersnaam en wachtwoord.
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Artikelen. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s