Mijn weerstand smelt weg

Door Annemiek Schrijver

Sogyal-RinpocheEen crisis maakt vaak dat mensen aan hun leven een andere wending geven, weet IKON-presentator en schrijfster Annemiek Schrijver. In haar geval kwam dat moment na de plotselinge dood van een dierbare, waarna zij besloot haar toevlucht te nemen tot lama Sogyal Rinpoche (zie foto). “Hoe meer hij Jezus aanhaalt, hoe meer mijn weerstand smelt.”

Vlak voor ik afreis naar Zuid-Frankrijk spreek ik met mijn vader af in de stad waar ik het grootste gedeelte van mijn vrijgemaakt-gereformeerde jeugd heb doorgebracht. Op het terras in Amersfoort, waar menig leeftijdgenoot van mij veel jeugdige uren heeft vertoefd, vraagt hij of ik hier vroeger ook wel eens kwam. Hij weet het antwoord wel. Nooit.

Ik zat op mijn zestiende iedere zomerse zaterdagavond in mijn eentje in de Joriskerk te luisteren naar orgelconcerten. En als piepklein meisje maande ik zondags mijn toch al vrome familie ook ten tweede male ter kerke. Achter mijn rug gniffelden mijn ouders om zoveel devotie. ‘Ons tutje,’ was hun heimelijke koosnaampje voor mij. “Mijn dochter heeft nooit gepuberd. Dat doet ze nu pas”, vertelt mijn vader graag aan dezen en genen.
Daar zit iets in.

Verzet en weerstand zijn mij pas na m’n twintigste vertrouwd geworden en misschien juist daarom nog zo moeilijk uit mijn biografie te duwen. Maar een ding is mij altijd wel duidelijk gebleven: Jezus wil dat we weer als kinderen worden. Dat is iets heel anders dan de overjarige puber blijven uithangen. Dat ik dat zo zeker weet, komt door mijn ervaring dat voortdurend verzet pijnlijk is, doodvermoeiend, en het tegendeel van kinderlijke onbevangenheid en wijze eenvoud. Terwijl alles in mij schreeuwt om overgave. Maak mij een werktuig van uw vrede, bidt het al decennialang ook in mij. Maar hoe dan toch in vredesnaam?

Al jong wilde ik leren bidden. Maar veel verder dan het indienen van verlanglijstjes en offertes met: “Wilt u, zorg voor, geef mij, maak dat…” ben ik nooit gekomen. Van die vorm van bidden werd ik inhaliger en grijpender dan van Sinterklaas, want door de goedheiligman werd ons juist soberheid en dankbaarheid geleerd. Ook wilde ik niets liever dan dat iedereen gered zou worden, tot en met de knuffeltjes op m’n kussensloop toe. Niks uitverkiezing en laatste oordeel
graag.

Het dagelijkse tafelgebed van mijn vader, waarin hij smeekte of God onze zonden over Zijn schouder in de zee van de eeuwige vergetelheid zou willen werpen, bad ik hartstochtelijk mee. Dat zwarte water zonder geheugen, waarin al onze vergissingen genadig en barmhartig meegevoerd zullen worden naar nooit meer, hoe heerlijk zou dat zijn.

Lees verder

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Mindfulness. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s