Eropaf ….en dan?

Sjef de Vries / Het Nieuwe Welzijn en de Psychosociale Hulpverlening.

De ontwikkelingen in het welzijnswerk en de maatschappelijk dienstverlening gaan razendsnel. De Wmo is nog niet geïmplementeerd of de welzijnssector moet in Nieuwe Stijl. En ook Welzijn Nieuwe Stijl blijkt alweer achterhaald volgens het rapport Burgerkracht van de Raad voor Maatschappelijke Ontwikkeling (De Boer & Van der Lans, 2011). Op basis van interviews met medestanders (voornamelijk beleidsmakers) trekt de RMO radicale conclusies.

Het gebrek aan tegenstemmen en nuancering ondermijnt de geloofwaardigheid ervan. De auteurs analyseren scherp – soms karikaturaal – de huidige problemen, maar schieten in hun oplossingen tekort. Ook in andere artikelen van de auteurs  lijkt het op de revolutionaire jaren zeventig:  er is sprake van „visionaire vernieuwers‟ en van „dromen‟, van  een radicale „alles moet anders‟-opstelling, van een „grote schoonmaak van het verrotte welzijnsbestel‟ en men heeft maakbaarheidfantasieën en  een  romantische, sentimentalistische kijk op de  mogelijkheden van opbouwwerk en burgerkracht als dé oplossing. Daarnaast  maken de auteurs een grote fout door het hele welzijnswerk over een kam te scheren.

In dit artikel zal ik de discussie op een aantal punten nuanceren, ik zal dat doen aan de hand van recente onderzoeken en evaluatierapporten in de hoop zo een meer realistische kijk op de gewenste oplossingen te krijgen. Achtereenvolgens komen ter sprake het uitgangspunt „eigen kracht‟, het  uitgangspunt “Eropaf‟, het Burgerkracht-principe en tenslotte de  genegeerde rol van de psychosociale hulpverlening van het AMW.

Eigen verantwoordelijkheid
In de nieuwe ontwikkelingen staat zelfredzaamheid van de burger voor het eigen welzijn centraal.  De Wmo noemt het „eigen verantwoordelijkheid‟, Welzijn Nieuwe Stijl (WNS) „eigen kracht‟ en de RMO „burgerkracht‟.  (Ondanks de verschillen in deze ontwikkelingen, vat ik deze ontwikkelingen voor het gemak hier samen onder de noemer het Nieuwe Welzijn.) Het lijkt erop dat steeds mooiere woorden de ingrijpende bezuinigingen moeten verantwoorden. Dat bezuinigen en een beroep op eigen kracht kunnen botsen blijkt bijvoorbeeld uit de forse ingrepen in het PGB stelsel,  bij uitstek een middel om de zelfredzaamheid te ondersteunen. Maar er is meer aan de hand er is sprake van een politiek, maatschappelijke verschuiving.  “Zelfredzaamheid is het toverwoord,” zegt Bert Wagendorp in de Volkskrant (19/5/11.)  “Het is gekoppeld aan een principiële verschuiving, van het collectief naar het individu, van de overheid naar de burger, van het wij naar het ik, van solidariteit naar ieder voor zich.”

Lees verder

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Artikelen. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s