Emotie in de hulpverlening? Ja, sta er wat vaker bij stil!

Door Mariel Kanne / Sociale Vraagstukken

Hoe kunnen emoties bijdragen aan verheldering van morele oordeelsvorming van hulpverleners? Het antwoord: door ze bewust te ervaren en dit regelmatig met collega’s te bespreken. Zo kan moreel beraad bijdragen aan de empowerment van medewerkers.

Het symposium Waarde(n)vol werk , bedoeld voor hulpverleners uit de jeugdzorg, studenten en docenten, opende met een korte sketch van het Toetstheater. Hierin zag het publiek hoe een vader, met in zijn hand twee gebakjes, aanbelde bij zijn ex-vrouw, die met een drankfles op tafel in de kamer zat en hem niet binnen wilde laten. Toen hij zei dat hij nu eindelijk zijn dochter (13 jaar) wel weer eens wilde zien en haar kwam halen om zijn verjaardag te vieren, versperde zij hem de toegang. Hij wilde toch doorlopen en duwde haar opzij, waarna zij – enigszins onvast ter been – viel en tegen hem schreeuwde “zie je wel, nu doe je het weer en dit is precies de reden waarom je haar niet mag zien”. Het meisje, dat even om de hoek keek, en haar moeder zag vallen, verdween weer snel en zei niets.

Daarna werden verschillende workshops gehouden. In één daarvan, met als titel Wat raakt jou? werd aan de deelnemers gevraagd welke emoties de door het Toetstheater gespeelde casus bij hen opriep. De centrale vraag die deze casus opriep, is er één die ook in de beroepspraktijk voortdurend aan de orde komt: ’Waar komen die emoties vandaan en wat betekenen ze voor het handelen van hulpverleners. Moeten zij er zich door laten leiden of er juist zo veel mogelijk afstand van nemen?’

Emoties als signaal van moraal

Emoties hebben een belangrijke signaalfunctie bij morele oordeelsvorming. Voordat iemand kan beargumenteren waarom iets wel of niet het goede is om te doen in een moreel problematische situatie, heeft hij of zij er vaak al een gevoel over. Bij een goed gevoel staan we meestal niet zo lang stil, omdat het min of meer als vanzelfsprekend wordt aangenomen dat een professionele hulp- of zorgverlener weet wat te doen in een specifieke situatie.. Een ‘niet-pluis-gevoel’ daarentegen blijft een hulpverlener echter vaak lang bezighouden. Op weg naar huis speelt het door zijn hoofd; het knaagt aan zijn geweten of veroorzaakt pijn in zijn buik. Onder een gevoel zit een emotie: pijn komt voort uit angst of bezorgdheid, onrust uit onzekerheid of onmacht. Het benoemen van de emoties die een situatie oproept, helpt de professional om zich bewust te worden van hoe hij ernaar kijkt, en van de normen en waarden die  zijn handelen sturen.

Lees verder

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Artikelen. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s