Bultrug shockeert ons meer dan misbruik

Door Willem Pekelder

Het is iedere keer weer een verrassing wat op de tv tot ophef leidt en wat niet. Zo kon Paul de Leeuw vorige maand straffeloos melk drinken uit de borst van een moeder. Niemand die er om maalde. Ook permitteerde hij zich een ‘grap’ over de afslachting van de Engelse soldaat Lee Rigby: terroristen met bebloede slagersmessen als Britse inzending voor het Songfestival. Alleen de Engelse media stonden op hun achterste benen. Hier bleef het rustig.

De banale grappen zijn tekenend voor de wanhoop waarmee De Leeuw de laatste tijd zijn slecht bekeken show probeerde te verkopen. En ‘onze’ lauwheid zegt iets over hoe we zijn uitgekeken op De Leeuws weekend-amusement. Vorige week nam hij definitief afscheid van de zaterdagavond. Er keken een schamele 868.000 mensen.

Een kwestie waarover je veel publieke verontwaardiging zou verwachten, is het seksuele misbruik in protestantse kerken. Toch wil het debat daarover, in tegenstelling tot dat over de seksschandalen in de katholieke kerk, maar niet losbarsten. Zou dat komen doordat het in protestantse kerken veelal over volwassen slachtoffers gaat en in de katholieke kerk over weerloze kinderen? Paul Rosenmöller bracht dat onderscheid aan in ‘Spraakmakende zaken’ (Ikon), waarin hij een vrouw sprak die in een pastorale relatie was onteerd.

Beheerst vertelde deze Annelies van Luttikhuizen hoe ze na een lang stilzwijgen eindelijk hulp durfde te zoeken bij twee kerkeraadsleden. Deze ‘hulpverleners’ ontpopten zich echter al snel als haar ergste vijanden. Het werd Van Luttikhuizen verboden om ook maar met iemand over haar pijn te spreken. Ze raakte geïsoleerd en overspannen. Een christelijke psychiater dacht dat ze het misbruik wel zelf zou hebben uitgelokt. Rosenmöller trok de conclusie dat externe druk nodig is om de protestantse doofpot open te breken. Zoals het ook in de katholieke kerk is gegaan.

‘Argos-TV: Medialogica’ (Human/VPRO) toonde een zaak die ons meer shockeerde dan het protestantse misbruik: de bultrug, die in december aanspoelde op onze kust. Hij had rustig kunnen sterven, zoals wereldwijd bosjes uit koers geraakte zoogdieren doen, ware het niet dat hele volksstammen zich er via radio, tv en sociale media mee gingen bemoeien. Het dier kreeg zelfs een naam: Johanna. Terwijl de walvis na enkele uren al was opgegeven, werd onder dwang van de publieke opinie toch een reddingspoging ondernomen. “Dat moet voor het dier een hel zijn geweest”, vertelde een nog steeds boze bioloog Mardik Leopold. Doodsbedreigingen, een stille tocht, persconferenties en een heus Kamerdebat, waarin werd geroepen om, jawel, een protocol, Nederland leek te verdrinken in een oceaan van emoties. En de tv liet het allemaal ongelimiteerd de huiskamer binnenstromen. Had dat niet wat nuchterder gekund, was de onderliggende vraag in ‘Medialogica’?

Externe druk, wat doet een programmamaker er mee? Laat hij zich verleiden tot inzicht, zoals De Leeuw, die uiteindelijk toch excuses maakte voor zijn terroristen-grap, tot ergerniswekkende hypes, zoals Johanna, of tot doortastendheid en waarheidsvinding, zoals het protestantse misbruik vereist? Het is aan het gezonde verstand van Hilversum.

Bron

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Columns. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s