Dag Boek

Als alles verandert, wat blijft dan hetzelfde? Geertje Couwenbergh had de kans deze vraag van Sogyal Rinpoche te onderzoeken toen ze, vijftien jaar nadat ze het schreef, haar eigen dagboek weer onder ogen kreeg.

Zestien jaar geleden begon ik een dagboek over mijn leven als vijftienjarige. In de nacht van het millennium gaf ik het aan mijn beste vriend Chris, met de opdracht het aan me terug te geven als ik dertig was. Op het begeleidende kaartje tekende ik 2000 en 2013 in bliksemwolkjes naast elkaar, wat voelde als pure science fiction. Er zat geen diepe reden achter het verzoek het terug te krijgen op mijn dertigste; het was simpelweg de oudste leeftijd waarop ik mezelf kon voorstellen. 

Inmiddels heb ik die onvoorstelbare leeftijd bereikt en heb ik het dagboek teruggekregen van Chris, die gelukkig nog steeds een van mijn beste vrienden is. Mocht je nu het idee  hebben dat dit dagboek een existentieel, hartverscheurend document is dan kan ik je gelijk uit die illusie trekken. Met een mengeling van verbazing en geruststelling lees ik mijn jaar als vijftien, zestienjarige terug. Verbazing over de grootte van mijn wereld (size peanut) en geruststelling omdat ik toch een iets normalere tiener was dan ik dacht. In daden, in ieder geval. Het innerlijk leven bleef namelijk helaas keurig buiten beschouwing; iets wat ik aankondig op de eerste pagina –dat dan weer wel.

Worst day EVER
Het resultaat is een logboek-achtige opsomming van wat ik dagelijks deed, wat grofweg uit vier dingen bestond: school –en meer specifiek, het actief haten daarvan (als ik nog veel langer op school blijf word ik GEK!), shoppen –en het opnoemen van wat ik had gekocht of gekregen, uitgaan –wat ik opvallend veel en jong deed dankzij een oudere zus en een jong volwassen verschijning en tenslotte, opmaken –want ik wilde visagist worden. Hoogtepunten uit dat jaar was de opening van de eerste H&M in Utrecht, mijn eerste vliegreis en mijn zestiende verjaardag, waarop ik een spraakmakend feestje gaf ‘van negen tot negen’

Ik was dus niet echt bepaald een Anaïs Nin van de Lage Landen, noch een Etty van Hillesum, de Joodse dagboek schrijfster in de Tweede Wereldoorlog, die ik toevallig tegelijkertijd las. Niet goed voor mijn zelfvertrouwen, wel goed voor mijn relativeringsvermogen. Maar okay, ik heb het toch maar gedaan en daar ben ik blij en dankbaar voor. Anders had ik niet meer geweten wat op vijftienjarige leeftijd ‘the worst day EVER’ was -iets van regen op de heenweg, regen op de terugweg, ongesteld zijn en een nagel breken. (Okay, dat is misschien wat overdreven, maar het komt dichtbij.)

Lees verder

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Mindfulness, Zingeving. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s