En nu?

Voortdurend verschijnt onder artikelen op De Correspondent die ene vraag: En nu? Oftewel: Wat kunnen we aan al die grote problemen in de wereld doen? Een bijna onmogelijke vraag. Hier dan toch een poging tot een antwoord.

Door Rob Wijnberg / De Correspondent

Het is niet een vraag die je als journalist geacht wordt te stellen. Want het is een vraag die thuishoort in het domein van politici, activisten en wereldverbeteraars. Het is ook niet een vraag die je verwacht op een nieuwsplatform. Want geen nieuwswaarde: je kunt hem iedere dag wel opwerpen. Toch doe ik precies dat, omdat ik de vraag voortdurend onder onze artikelen zie verschijnen: ‘En nu?’ Oftewel: Hoe lossen we de problemen die we voortdurend voorbij zien komen nu op?

Geen eenvoudige vraag.

De problemen waar die vraag een reactie op is, zijn al net zo gigantisch. De financiële sector is too big to fail én too big to change. Klimaatverandering schrijdt sneller voort dan de overgang naar duurzame energie van de grond komt. De economische ongelijkheid in de wereld is de afgelopen dertig jaar geëxplodeerd en neemt nog altijd toe. Het rijke deel is vooral rijk bij gratie van haar groeiende schuldenlast, Hier een tool waarbij je de oplopende schuld versus bbp per land kan bekijken. het arme deel vooral arm door de manier waarop het rijke deel zichzelf rijk houdt. De invloed van door winstmaximalisatie gedreven bedrijven op het publieke bestuur blijft toenemen. Zorg en onderwijs worden ieder jaar duurder, huizen en pensioenen ieder jaar minder waard. Opstanden hebben dictators verdreven, maar niet meer democratie gebracht. Overheden, inlichtingsdiensten en grote bedrijven zijn zo diep tot ons privéleven doorgedrongen dat 1984 praktisch fictie af is. En de politiek is te visieloos om hoop te bieden, te verdeeld om pragmatisch te zijn en te zeer gewantrouwd om iets aan deze tekortkomingen te doen.

Als inwoners van de informatiemaatschappij weten we meer van deze problemen af dan ooit. En ook op De Correspondent schrijven we er veel over. Vandaar ook steeds weer die vraag: goed dat we dit weten, maar wat kunnen we eraan doen? In de vraag klinkt onze gedeelde behoefte aan oplossingen, aan verandering, aan invloed door. Aan de andere kant geeft het ook blijk van een zekere hopeloosheid, berusting, of misschien wel vooral onmacht.

Spoiler warning: het antwoord op de vraag zult u in dit stuk niet aantreffen. Niet alleen omdat ik niet geloof dat hét antwoord op de vraag bestaat: maatschappelijke vooruitgang is nu eenmaal te complex om in een simplistische formule te vangen. Maar vooral ook omdat ik, had hij bestaan, het antwoord niet had durven geven. Ik ben van geen enkele oplossing overtuigd genoeg om als Antwoord Lees dit boek van Richard Rorty om te weten waarom ik niet in Het Antwoord geloof. te propageren. Ik ben geen politicus. En zeker geen ideoloog.

Toch is het begin van een antwoord misschien gelegen in het begrijpen van de redenen waarom we de vraag stellen. Waarom zien we de problemen wel, maar weten we niet wat we eraan kunnen doen? Waarom zijn we, op papier althans, nog nooit zozeer in staat geweest om de wereld vooruit te helpen (de gemiddelde westerling is hoger opgeleid, rijker en mobieler dan ooit) en hebben we toch het gevoel machteloos tegenover diezelfde wereld te staan?

Lees verder

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uit de Media. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s