Hoog tijd om taboes op psychische aandoeningen te doorbreken

We praten makkelijker over onze buikpijn dan over onze paniekaanvallen. Bang als we zijn voor onbegrip, stigmatisering en buitengesloten worden. We zouden anders moeten gaan denken over psychische aandoeningen. En dat geldt eveneens voor onze dokters.

Rutger Jan Van der Gaag / Sociale Vraagstukken

Nog maar drie jaar geleden stond het Malieveld, kleurrijk, vol met gebruikers, mantelzorgers en werkers uit alle gelederen van de geestelijke gezondheidzorg, om krachtig te protesteren tegen de voorgestelde eenzijdige ‘eigen bijdrage’ voor patiënten met een psychiatrische aandoening. Het kabinet had, toen onder druk van een gedoogpartner, het idee van een eigen bijdrage voor alle gezondheidszorggebruikers laten varen. Alleen mensen die gebruikmaakten van een tweedelijns GGZ voorziening zouden een deel van de kosten zelf moeten betalen. Psychiatrische aandoeningen zijn immers geen echte ziekten. Jezelf een beetje bij elkaar pakken en steun bij vrienden en buren zouden immers goed kunnen helpen. Een drempel moest opgeworpen worden tegen het te laagdrempelig toegang krijgen tot zorg bij psychische aandoeningen. Een eigen bijdrage zou hiervoor een goed middel vormen.

De protesterende massa kreeg weinig bijval. Twee groepen reageerden wel onmiddellijk. De artsenorganisaties in binnen- en buitenland, sloten zich per direct aan en tekenden protest aan. Er is immers geen grond voor een onderscheid tussen zich lichamelijk en zich psychisch uitende ziektes. Een andere, bij nader inzicht niet zo verwonderlijke steun kwam van de bewakers van de openbare orde. De politie had meteen door dat de eigen financiële bijdrage niet zozeer de doorsnee en meer vermogende burger zou treffen, maar de groep patiënten met een totaal gebrek aan ziekte-inzicht, passend bij hun probleem, die noch gemotiveerd noch vermogend zijn. Verder bleef het in Nederland oorverdovend stil. Geen enkele bijval buiten de kring van direct of professioneel betrokkenen. Er zijn blijkbaar geen intellectuelen, ondernemers, medewerkers, buurtgenoten, sportlui noch journalisten die zich druk maken om het lot van mensen met een psychische aandoening.

Lees verder

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uit de Media. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s